Claudine Hellweg, 2015

Lien Sergeant – foto’s als visuele poëzie

Lien Sergeant (geboren 1979 in Borgerhout; woont en werkt in Antwerpen) studeerde schilderkunst, maar werkte al tijdens haar verschillende studies met fotografie, het medium waarin ze zich uiteindelijk specialiseerde. Haar schilderkunstige oog bepaalt in essentie de foto’s die het resultaat zijn van een langdurig en zorgvuldig ontstaansproces.

Lien fotografeert in steden en focust daarbij over het algemeen op de architectuur. Ze portretteert hoogbouw in allerlei vormen, van kale kantoorgebouwen, over anonieme hotels en een fly-over van een luchthaven. Ze brengt ze echter niet in beeld als triomfantelijke totems van de huidige welvaartsmaatschappij, maar als ingetogen ruimtelijke volumes die ze tot bijna abstracte beeldvlakken reduceert. Lien fotografeerde tot op heden in Antwerpen, Brussel en Beijing, in Istanbul, Berlijn en New York. Steden met een duidelijk eigen karakter, waar ze echter op zoek is gegaan naar gebouwen die niets prijsgeven van de specifieke eigenschappen van de stad waar ze staan. Ze fotografeert de architectuur bovendien op zo een manier dat die een anonieme maar tegelijkertijd ook universele uitstraling krijgt. Alleen in de titels van de werken wordt nog duidelijk waar ze zijn gefotografeerd.

De gebouwen die Lien als onderwerp voor een foto kiest, bestudeert ze minutieus, vaak vanaf een laag standpunt. De structuur van de bouwmaterialen, de ritmiek van een gevel, de reflectie van wattige wolkenpartijen in een spiegelende wand, de grijswaarden vooral ook die een gebouw reliëf geven: ze observeert ze eindeloos. Wanneer ze precies de gewenste lichtval en de juiste kadrering van een gebouw heeft gevonden, probeert ze het in enkele (analoge) opnames haarscherp vast te leggen. Thuis in haar atelier volgt er opnieuw een langdurig proces van kijken en analyseren, vooraleer ze beslist welke foto deel gaat uitmaken van haar bescheiden, maar langzaam groeiende oeuvre.

Lien schildert als het ware met de werkelijkheid: haar composities zoekt ze in de wereld van de architectuur. Maar ze ‘plooit’ ze naar haar eigen zin door een bepaalde kadrering en positie ten aanzien van een gebouw te kiezen. Haar palet bestaat voornamelijk uit zwart en wit en een oneindig aantal grijstinten dat zich daar tussen bevindt. Maar ze heeft geen penseel of kwast waarmee ze texturen en lagen in haar werk kan aanbrengen, zoals een schilder dat kan met verf. Door te wachten op het juist moment om een foto te nemen, een moment waarin licht- en schaduwwerking, transparantie en spiegeling zorgen voor een complex spel in de bestaande texturen van een gebouw, creëert ze op een andere manier een breed scala aan schakeringen en een wonderbaarlijke diepte. Als je haar foto’s de aandacht en tijd gunt waarmee Lien ze heeft gemaakt, openbaren ze zich in al hun gelaagdheid en geven ze hun schoonheid prijs. Een schoonheid die is opgebouwd uit harmonieën en dissonanten en die is te ervaren als puur visuele poëzie.

Claudine Hellweg

Oostende, 12 oktober 2015